Kunst of propaganda

Dinsdag werd in de gemeenteraad een actualiteitsdebat gehouden over de performances ‘Broosistan’ en ‘Inflatable Refugee’ in het kader van het stadsfestival OP.RECHT.MECHELEN.

Na afloop werd Hans Keldermans door burgemeester Somers weggezet als Nazi omdat hij kunst zou instrumentaliseren en omdat hij in de genoemde kunstwerken enkel propaganda zou zien zoals alle totalitair denkende mensen doen.

Lees hieronder zijn tussenkomst en oordeelt u vooral zelf:

Op 17 september opende het stadsfestival OP.RECHT.MECHELEN. Een prestigieus festival dat 400 jaar rechtspraak in onze stad viert en reflecteert omtrent recht en rechtvaardigheid in een veranderende samenleving.

Van september 2016 tot november 2018 zijn er in dat kader allerlei activiteiten in onze stad. Theater, film, muziek, historische stadswandelingen, Expo, debatten en een congres. Ik haal graag de woorden aan van de burgemeester: “We kunnen ons geen vrijblijvend festival permitteren. Niet nu. OP.RECHT.MECHELEN focust dan ook op rechtvaardigheid in een woelig tijdsgewricht.” De vraag is of “niet vrijblijvend” hier als synoniem van “partijdigheid” moet opgevat worden?
Waarom?

Op de openingsdag waren twee performances (Broosistan) ingepland van het kunstenaarscollectief ‘Schellekens & Peleman’. Bovendien werd als één van de attracties en ijkpunt van het begin van dit stadsfestival nog een werk van S&P binnengehaald, de Inflatable Refugee.

Deze kunstprojecten zijn zeker niet vrijblijvend. Ze vertegenwoordigen en propageren op ingenieuze manier een uitgesproken standpunt. Het kunstenaarscollectief S&P is overduidelijk uiterst links politiek-ideologisch georiënteerd en promoot een open-grenzen politiek via kunstwerken en performances die het grote publiek op een toegankelijke en sentimentele manier moeten aanspreken.

Enkele voorbeelden:
– Drowning Woman-Man: een drijvende pop die een drenkeling/vluchteling voorstelt.
– De Inflatable Refugee (IR) die nu in Mechelen acht weken te zien is.
– Het opzichtig bussen, eigenlijk een mediastunt door het collectief, van brieven van vluchtelingen in Antwerpen.
– ‘Broosistan’ waarvan zoals gezegd twee voorstellingen werden opgevoerd tijdens de opening van het stadsfestival. Het fictieve vaderland van Nomaden… een bewuste tegenstrijdigheid die eigenlijk het bestaan van grenzen in vraag stelt en daardoor een open-grenzen politiek promoot.

De vraag is: “Waar eindigt kunst en waar begint propaganda?” Is het niet de rol van een kunstenaar om nooit weg te kijken en niet slechts één aspect om zuiver propagandistische redenen te benadrukken.

Met de IR worden op een spectaculaire en toegankelijke wijze de emoties van het publiek bespeeld. “De grote aaibare zwarte reus die droevig voor zich uit staart…” De massa wordt emotioneel gemanipuleerd met de simplistische boodschap “grenzen zijn misdadig”.

Het zich moreel superieur wanende eliteclubje steekt een vermanende vinger op en men houdt ons voor dat het onze verdomde plicht is de grenzen te openen voor miljoenen brave, gekleurde sukkelaars om zo in de utopie van een wereld zonder grenzen terecht te komen. Spijtig dat zelfs Jean-Paul Sartre ons al wist te vertellen dat emoties een werkelijkheid scheppen die los staat van de realiteit…

En gelijk had hij. De IR wordt wel een vluchteling genoemd maar hij verbeeldt niet het typische beeld van oorlogsvluchtelingen die op de loop gaan met gezin en hun hele hebben en houden. De IR verbeeldt een alleenstaande jonge man, waarschijnlijk een moslim. Dat is inderdaad het prototype van de miljoenen economische migranten in Europa, geen oorlogsvluchtelingen. Op dat vlak is de communicatie van S&P tenminste eerlijk.

Uiteraard vertegenwoordigen S&P met hun performances slechts één standpunt over de veranderingen in onze samenleving tijdens het festival. Er was tijdens de opening en de daaropvolgende week ook nog een juweel van Shakespeare te bewonderen en er zullen nog talrijke andere initiatieven volgen maar toch nam en neemt het werk van S&P een te prominente plaats in. De IR “verblijft” niet minder dan twee maanden op verschillende plaatsen in Mechelen.

Het uitgebreid faciliteren van de werken van juist dit kunstenaarscollectief duidt op partijdigheid en éénzijdigheid. Het is een stem die mag en moet gehoord worden maar wel één die veel te luid klinkt bij de opening van een festival dat wil focussen op de moeilijke zoektocht naar meer rechtvaardigheid.

Het stadsbestuur past de ideologische visie op de migratiepolitiek van S&P naadloos in, in een stadsfestival over recht en rechtvaardigheid. Ik ben er zeker van dat niet iedereen in de meerderheid hier onverdeeld gelukkig mee is. Ik vraag mij af… Was iedereen binnen de meerderheid wel op de hoogte van het feit dat men de Mechelaars op de opening van dit prestigieuze festival een links geweten wilde schoppen?

Recht is georganiseerd mededogen. Georganiseerd omdat duidelijke afspraken het ongestuurde, intuïtieve rechtvaardigheidsgevoel in goede banen leidt. De vele verschillende vormen van plaatselijke rechtspraak zorgden vroeger in onze contreien voor willekeur en buitensporig geweld. Eén van de grootste verworvenheden van ons huidig westers rechtssysteem is o.a. de éénvormigheid die zekerheid en duidelijkheid biedt en plaats geeft aan mededogen.

Binnenkort geeft Dirk Verhofstadt, ook in het kader van het festival, een lezing over zijn boek over Cesare Beccaria. Beccaria heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de humanisering van het stafrecht, door het te ontdoen van willekeur, machtsmisbruik en religieuze dogma´s, het strafrecht o.a. te ontdoen van de toorn van een wraakzuchtige God.

Een open-grenzen politiek kan deze verworvenheden op korte termijn teniet doen. Miljoenen moslims staan te trappelen om onze samenleving opnieuw vorm te geven. Een vorm die, o.a. op strafrechtelijk vlak, Beccaria zou doen huiveren. Maar intussen is de realiteit wél dat in grote steden over heel Europa in sommige wijken de Sharia-wet feitelijk wordt toegepast, zij het in de meeste gevallen voorlopig enkel om huwelijksgeschillen te regelen. Ondertussen volgen de eisen van de moslimgemeenschap elkaar in sneltempo op. Gaan we binnenkort een parallelle rechtspraak tolereren?

De aanhoudende positieve benadering en toegevingen werken averechts en doen ons zwak lijken. Ik citeer in dit verband graag Hafid Bouazza (De akker & de mantel Over de vrouw en de Islam: aanrader!) “De islam hoeft niet positief benaderd te worden om zijn eeuwige frons in een opwaartse tevreden boog te veranderen. Dan nemen zijn wrede grillen en nukkige bevelen alleen maar toe…”

Door de keuze van het Mechels beleid om een festival in het teken van recht aan te vangen met performances en kunstwerken die een open-grenzen beleid propageren, legitimeert men ongebreidelde migratie die op termijn niet enkel ons sociaal systeem maar ook onze unieke éénvormige en op mededogen gebaseerde rechtspraak op de helling zet.

Het is ons dan ook een raadsel op welke manier de visie die het kunstenaarscollectief S&P propageert zo massaal past in dit stadsfestival. Tenzij het stadsbestuur de conclusie van de tentoonstelling ‘Mir ginn op Mecheln’ letterlijk neemt: dat veranderingen (ook in ons rechtssysteem) niet uitzonderlijk en van alle tijden zijn. Letterlijk genomen dienen we ons dus aan te passen aan de nieuwe realiteit en moeten we ons dus aanpassen aan de groter wordende moslimgemeenschap, inclusief rechtspraak…

Het Vlaams Belang is niet tegen verandering maar wij denken dat verandering enkel positief is als het “goede” bewaard wordt. Met het “leitmotif” van de conservatieve denker Edmund Burke : “Change in order to preserve”.

En wij denken dat bijvoorbeeld het tolereren (op termijn en zoals nu reeds in het VK )van een primitief recht dat van de vrouw een tweederangsburger maakt geen positieve evolutie is. Wij vragen ons dus af hoelang de machthebbers nog blijven volharden in het voederen van het koekoeksjong.

Maar eigenlijk staat bij mijn weten geen enkele partij in deze raad voor een open-grenzen politiek. Dan blijft de vraag: Waarom buigt men als een knipmes voor de politiek-correcte waakhond? Mechelen valt de grote eer te beurt de derde stad in rij te zijn, na Venetië en Kopenhagen, die de éénzijdige visie van de IR en Broosistan mag delen met zijn inwoners en bezoekers. Mechelen is daarmee een van de beste politiek-correcte leerlingen van de klas en dat zal zeker geen gratis-verhaal zijn.

Komt trouwens zeer goed uit voor onze burgemeester die genomineerd is om gekozen te worden tot ‘beste burgemeester ter wereld’. Nu ja, de titel van beste burgemeester, als je de criteria bekijkt is dit de tweejaarlijkse verkiezing van de burgemeester die het best in de politiek-correcte pas loopt. Een ons kent ons verhaal waarin de komst van de IR en Broosistan naadloos passen.

S&P noemen zichzelf kunstenaars-nomaden. Ze gaan er prat op moderne bohémiens te zijn. Zelden zijn zulke moderne bourgeois-bohémiens vies van een vette kluif ; links lullen en rechts de zakken vullen.

Mogelijk bent u ook geïnteresseerd in ...